Wieś jako temat literacki w twórczości pisarzy Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw wsi


Wieś jako temat literacki w twórczości pisarzy Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów

Wieś często kojarzona jest ze swoistą sielanką i specyficzną kulturą – własne zwyczaje, tradycje, język i system wartości. Chłopi zawsze pozostawali na uboczu oficjalnej kultury choćby z uwagi na odległość od miasta i cywilizacji. Raz może być spokojna, wręcz sielankowa, innym razem miejscem buntu lub skrajnego zacofania i nędzy. Głównymi tematami literatury poruszającej motyw wiejski były: pochwała gminnego życia, realistyczne obrazy krzywdy ludzkiej, zacofanie chłopa, konflikty z dworem, a także fascynacja niepowtarzalnym kolorytem tego miejsca. To wszystko znalazło swoje odzwierciedlenie w utworach twórców Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Jednak główne akcenty tworzący wówczas pisarze położyli na niedolę i zacofanie cywilizacyjne, co postaram się udowodnić w swojej prezentacji.

Utworem najpełniej opisującym życie na wsi są „Chłopi” Władysława Reymonta. Powieść ta została nazwana epopeją chłopską, ponieważ przedstawia całą panoramę życia mieszkańców wsi, na przykładzie Lipiec. Osada ta wygląda jak typowa polska wioska. Jej centralnym punktem jest kościół, znajduje się tu karczma, młyn, cmentarz kuźnia i kilkadziesiąt chałup. Pisarz przedstawił wewnętrzną strukturę i hierarchię społeczności, odsłonił prawa organizujące życie gromady. Centrum tej przestrzeni jest zagroda Boryny. Ukazał najważniejszą jednostkę, jaką jest rodzina, tajemnice jej życia. U Reymonta jest to rodzina rodowa, patriarchalna, wymagającą podporządkowania się starszym.

Kolejną sprawą organizująca życie mieszkańców Lipiec jest majątek. Dzieli on społeczność na trzy grupy: bogaczy, średniozamożnych i biedaków. Do najbogatszych mieszkańców należy Maciej Boryna, Kowal, Ksiądz i Młynarz. Mimo pozornej solidarności tej grupy, tak naprawdę między nimi trwa ciągła walka. Każdy z nich chce zachować jak najwięcej wpływów, dlatego każdego rodzaju konkurencje traktuje jak atak na własna niezależność. Grupa średniozamożnych gospodarzy to najliczniejsza gromada z mieszkańców Lipiec. Stanowią oni trzon społeczności, są strażnikami starego obyczaju, kultury ludowej. Chociaż pozornie wydaje się, że żyją spokojnie i bezpiecznie, tak naprawdę ich egzystencja to ciągła walka z tym, aby nie spaść do grupy biedaków, do których należą m.in. Kozłowie. Najubożsi mieszkańcy wsi mają bardzo ciężkie życie. Nie mając własnej ziemi, aby przeżyć muszą wynajmować się do pracy u innych lub radzić sobie różnymi nie zawsze legalnymi sposobami jak np. Bartek kradnie, a Magda bierze z przytułków sieroty i je wychowuje, za co dostaje pieniądze. Największym upadkiem jest los żebraczy, który najczęściej podejmują starzy i schorowani jak np. Bylica. Pomimo podziału społeczności na grupy mieszkańcy potrafią się zjednoczyć. Miejscami takiej solidarności jest kościół i karczma. Do świątyni chodzą wszyscy Lipczanie bez względu na status majątkowy. Karczma starego Żyda to miejsce zabawy. Tu również przychodzą wszyscy, aby spotkać się, wypić i potańczyć. Odbywają się tu poważne rozmowy i postanowienia, ale przede wszystkim jest to miejsce odpoczynku i radości, które także pozwala zapomnieć o codziennych problemach. Inną formą rozrywki jest jarmark, na który wybierają się prawie wszyscy mieszkańcy.

Najważniejszą kwestią dla wszystkich mieszkańców wsi jest ziemia, która oznacza dla nich godną egzystencję. Pisarz doskonale wyczuł, że jest ona sensem życia, najistotniejszą sprawą dla wszystkich bez względu na wiek. Takie poważne podejście społeczności do kwestii ziemi generowało konflikty. Młodzi, tacy jak Antek Boryna czy Szymek Pacześ walczyli ze starszymi o ojcowiznę, czyli o możliwość godnego i samodzielnego życia. Starsze pokolenie nie chcąc zejść na dalszy plan, stać się bezużytecznym broniło się przed oddaniem roli jak najdłużej. Dla nich najstraszniejszą rzeczą, która spotkała m.in. Jagustynkę, było „pójście na wycug”, wynajmowanie się innym do pracy, aby przeżyć. Mieszkańcy Lipiec podporządkowani są jednej kwestii – naturze. Tak jak i ona żyją powtarzalnym rytmem. Przyroda narzuca im pracę, reguluje odpoczynek. Na jesieni gospodarze orzą pola i sieją zboże, w zimie mają wymuszony odpoczynek od prac polowych, dlatego zajmują się sprawami domu, urządzają wesela jak Boryna i Jagna. Wiosna to czas sadzenia warzyw, pielęgnowania ich, aby w lecie móc zebrać plony. Od zasad natury nie ma odstępstw, chłopi doskonale o tym wiedza, dlatego podporządkowują się jej. Rozumieją jej tajemnicę. Z przyrodą nierozerwalnie łączy się przemijanie, dlatego śmierć dla mieszkańców Lipiec jest czymś zrozumiałym, koniecznym. Reymont ukazał wieś odchodzącą, przemijającą. Nie jest to portret konkretnej osady, ale synteza polskiej wsi II połowy XIX wieku. Wszystko, co dzieje się w Lipcach, dzieje się też w każdej innej miejscowości. Tak samo wyglądają prace chłopów, ich problemy, radości, nadzieje. Pisarz przedstawił w powieści warunki życia, wewnętrzną strukturę i hierarchię wiejskiej społeczności. Odsłonił główne prawa organizujące życie gromady. Unaocznił to, że człowiek wsi jest cząstka natury. Najistotniejszą dla niego rzeczą jest ziemia. Ukazał nam życie chłopa od podszewki, jego dni szczęścia, smutku i ciężkiej pracy.

Utworem, którego nie można pominąć opisując polską wieś, są „Ludzie bezdomni” Stefana Żeromskiego. Kwestia warunków życia na wsi pojawia się w utworze dwukrotnie: Tomasz Judym przedstawia obraz polskiej wsi w swoim referacie wygłoszonym na spotkaniu lekarzy, a po przyjeździe do Cisów – uzdrowiska, w którym dostaje pracę, zauważa kolejne miejsce, gdzie wsi daleko do Arkadyjskiej krainy.

Referat młodego doktora staje się powodem odrzucenia przez środowisko lekarskie. Judym rozpoczął wykład od informacji o współczesnych sposobach higieny, dezynfekcji szpitalnej czy nowoczesnych zabiegach. Ta część jego wypowiedzi, poparta wiedzą zaczerpniętą z naukowych rozpraw czy książek była dla słuchaczy bardzo interesująca, zwłaszcza, że przytaczał Judym nowatorskie sposoby walki z chorobami, znane niewielkiej liczbie lekarzy na całym świecie. Kiedy w dalszej części swojej wypowiedzi skierował swoją uwagę na stan higieny wśród najbiedniejszych ludzi, których nazywał motłochem wśród słuchaczy zaczęły pojawiać się ciche głosy niezadowolenia. Młody lekarz mówił bowiem o paryskich noclegowniach, które miał okazję obejrzeć podczas swojego pobytu w Paryżu. Mówił o budynku zapewniającym nocleg najbiedniejszym mieszkańcom miasta, podzielonym na cztery pomieszczenia. W pierwszym z nich, w którym palono w blaszanym piecu, przebywały kobiety i dzieci. W kolejnym, po uiszczeniu opłaty mogli na ziemi spać mężczyźni. Kolejne pomieszczenia są przeznaczone dla gości cieszących się przychylnością gospodarza panują w nich bowiem o wiele lepsze warunki, jak chociażby to, że znajdują się tam stoły, na których można się położyć. Mówił także o paryskich dzielnicach biedoty, gdzie w bardzo skromnych warunkach mieszkają rodziny wyrobników. Mówił o dzieciach bawiących się w rynsztokach, o kobietach utrzymujących siebie i całą rodzinę z nierządu i o pijanych mężczyznach. Wyliczał choroby na jakie narażeni są mieszkańcy osiedli budowanych często przy wysypiskach śmieci, lub nawet na ich terenach. Przytoczona przez Judyma charakterystyka paryskich przedmieść, stała się punktem wyjścia do opisu warunków panujących w Polsce. Młody lekarz mówi, że obrzeża Warszawy, zamieszkiwane przez Żydów i biedaków nie różnią się zbytnio od opisanych przez niego przedmieść Paryża. Są to tereny gdzie w jednej izbie, często pełniącej rolę sklepiku, bez światła i świeżego powietrza, wśród całego dorobku śpi kilkuosobowa rodzina. Jednak najbardziej przeraża Tomasza Judyma obraz wsi. Zauważa, że zupełnie naturalne jest kwaterowanie dwóch rodzin w jednym pomieszczeniu pełniącym rolę chlewu folwarcznego, gdzie znajduje się spiżarnia, odgrodzona od rodziny jedynie płotkiem ze spróchniałych desek. Mówi o fornalach, którzy mięso jedzą tylko na Boże Narodzenie i Wielkanoc, okrasy w formie sadła albo stęchłej słoniny używa się w bardzo nikłych dawkach, ze względu na ich nieprzyjemny zapach i niezbyt wykwintny smak. Ludzie nie mają własnego kąta – śpią w stajniach lub oborach, kobieta jest zmuszona do snu w jednym pomieszczeniu z mężczyznami, często nieznajomymi. Rodziny wielodzietne mieszkając w chlewie, „hodują razem dzieci i prosięta.” Czy jest to obraz arkadyjski? Lekarz, który w oczach Judyma powinien być niemal wybawicielem, traci czas i fundusze na tępienie „mikrobów z sypialni bogacza”, a nie zauważa warunków w jakich żyje większa część społeczeństwa. Młody doktor uważa, że obowiązkiem lekarza jest szerzenie zasad higieny przede wszystkim tam gdzie jest ona na najniższym poziomie. Mówi o tym, że chłop, który przychodzi do szpitala z objawami zgorzeli płuc, czy pylicy, których nabawił się pracując w niehigienicznych warunkach, po wyleczeniu, wraca do swojej szopy albo nawet fabryki. Wykład Judyma spotyka się z krytyką innych lekarzy, którzy zarzucają Judymowi filantropię i idylliczność poglądów, zgodnie z którymi lekarze powinni podjąć się zniszczenia niehigienicznych mieszkań, fabryk i zakazania chłopu powrotu do zgubnych dla jego zdrowia i życia warunków. Lekarze uważają bowiem, że to co mogą zrobić dla tych najbiedniejszych już robią – leczą ich kiedy trafiają do szpitala, starają się wpłynąć na ich pracodawców i na nich samych. Działania wykraczające poza te wykonywane nazywają altruizmem i uważają za marzenia młodego człowieka, który nie zna życia. Czy obraz wsi, wyłaniający się z opisu Tomasza Judyma jest obrazem renesansowej arkadii czy raczej obrazem zbieżnym z tymi, jakie pojawiają się w „Chłopach” lub sonetach Kasprowicza?

Obraz wsi i warunki jakie na niej panują pojawiają się w utworze jeszcze jeden raz, przy okazji pobytu Tomasza Judyma w uzdrowisku w Cisach, gdzie wyjechał za namową kolegi Chmielnickiego. Także tamtejsza wieś, nie wyglądała zbyt dobrze. W najbliższej okolicy uzdrowiska, stały tzw. czworaki, w których mieszkało wiele rodzin. Czworaki były bardzo ważną inwestycją, pomagały bowiem wielu ludziom. Postawiono je jednak na terenie, który pozostawiał wiele do życzenia. Budynki stały na torfiastym gruncie otoczone ogromnym parkiem, w którym, dla podniesienia renomy uzdrowiska, wybudowano sadzawki. Zalegający w sadzawkach szlam na wiosnę spuszczano do rzeki, z której mieszkańcy czworaków czerpali wodę. Dodatkowo, opary unoszące się nad torfowiskiem i sztucznymi zbiornikami wodnymi pełne były trujących substancji. Na terenie czworaków szerzyła się więc malaria i febra, które dotykały przede wszystkim dzieci. Także ten obraz daleki jest od idealizacji. Wieś przedstawiona w „ludziach bezdomnych” nie jest miejscem, gdzie żyje się beztrosko, ale jest siedliskiem chorób i nędzy. Chłopi żyją tam w niemal nieludzkich warunkach, pozbawieni własnego kąta, traktowani jak trzoda, na obcowanie z którą są zresztą skazani. Ludzie Ci nie potrafią się bronić przed chorobami zarówno spowodowanymi pracą w trudnych warunkach, jak i tymi, które znajdują się w używanej przez nich wodzie. Chłopi nie mogą sobie pozwolić na porzucenie pracy, nawet jeśli jest ona powodem wielu wizyt w szpitalu. Po wyleczeniu wracają do fabryk, ponieważ tylko w ten sposób mogą zapewnić rodzinie jakiekolwiek warunki do życia. Pozbawieni innego źródła wody, czerpią ją z rzeki zapewne nie zdając sobie sprawy z zagrożeń, jakie to za sobą niesie. Są to ludzie prości i niewykształceni, ludzie, którzy pogodzili się z losem nie mając szans na podjęcie walki z pracodawcami czy gospodarzami.

W dwudziestoleciu międzywojennym powstał utwór Stefana Żeromskiego pod tytułem „Przedwiośnie”. W utworze obok atmosfery szlacheckiego dworku w Nawłoci odnajdziemy naturalistycznie ukazaną nędzę wsi na przykładzie Chłodka i Odolan. Chłodek jest miejscem ciężkiej pracy chłopów, którzy żyją w przerażających warunkach. Każdego dnia walczą o przetrwanie, o swój los. Dokoła panuje ubóstwo i nędza. Szerzą się groźne choroby, które często doprowadzają do śmierci mieszkańców. Chłodek to miejsce ciężkiej, poddanej rutynie pracy chłopów, którzy stracili już nadzieję na lepsze jutro. Cechowało ich barbarzyństwo, które można było wytłumaczyć sobie tylko walka o przetrwanie. Obserwuje je młody Baryka: „Przez szpary we wrótniach stodółek przypatrywał się starcom i staruchom wywleczonym z ogrzanych chałup przez dzieci i wnuki zdrowe na umarcie w mróz, zawieję, złożonym na snopku kłóci, aby prędzej doszli i nie zadręczali żywych, spracowanych i głodnych, swym kaszlem, charkaniem krwią albo nieskończonymi jękami. Podziwiał tę pierwotną, barbarzyńską bezlitość, która jest nieuniknioną ekonomią życia, życia takiego, jakie jest na wsi”.

Inną wsią ukazaną w powieści są Odolany – wieś włościańska. Jej charakterystykę odnajdujemy w słowach: „W oknach chat widać było światła naftowych kaganków. Skrzypiały drzwi domostw słomą krytych, niskich i małych. Rżały konie. Porykiwały krowy, kwiczały świnie, gęgały gęsi. Koguty piały i psy naszczekiwały zajadle. Ludzie zadawali bydłu, krzątali się dokoła przyziemnych chlewów, nosili wodę i paszę. Praca ciężka, ordynarna i pozioma wrzała w każdym osiedlu. (...) Głębokie błoto traktu wlewać się zdawało na podwórka i łączyć, spajać z gnojówkami. Nieznośny smutek na widok nędzy bytowania ludzkiego wśród tych bajorzysk i gnojówek powiał na Cezarego”.Ukazane wsie niczym nie przypominają obiecanych przez ojca Cezarego „szklanych domów” - wręcz przeciwnie świadczą o zacofaniu i braku zainteresowania losem wiejskim rządzących. Warunki panujące w chłopskich zagrodach są przerażające. Najlepszym komentarzem do czynionych przez Cezarego obserwacji jest retoryczne pytanie: „Gdzież są twoje szklane domy?”.

Motyw rustykalny jest obecny w wielu utworach literackich. Możemy w nich dostrzec wieś ukazaną z wielu różnych perspektyw i w różnorodny sposób – najczęściej w sposób poważny, zmuszający do refleksji i pochylenia się nad problemami wsi, nie pozbawiony jednak autentycznej troski o sytuację rolników. Duża liczba młodopolskich utworów oraz zainteresowanie tematem wsi w dwudziestoleciu międzywojennym, uzmysławia, że wieś jest to temat ważny. Pisarze koncentrujący się na tym motywie chce zwrócić naszą uwagę na osadę i to, co się w niej dzieje. Z jednej strony pragnęli przedstawić nam jej specyfikę, z drugiej unaocznić dręczące ją problemy – nędzę i zacofanie jej mieszkańców.

strona:    1    2    3    4  





Motyw wsi. Przedstaw różne jego ujęcia na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele obrazów wsi - od renesansowych sielanek, po młodopolski realizm. Możemy jednak łatwo wychwycić różnice i podobieństwa poszczególnych wizji wsi

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, przemyślana konstrukcja, poprawny język, bogata bibliografia.

Różnorodność obrazów wsi i sposobów jej przedstawiania w literaturze polskiej i światowej

Ocena:
20/20
Teza: Literackie wizje wsi ścierają się ze sobą. Jaki jest jej prawdziwy obraz?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Temat potraktowany przekrojowo. Ewolucja obrazowania wsi celnie ukazana przez kolejne argumenty.

Porównaj literacką i malarską wizję wsi zaprezentowaną w „Chłopach” W. Reymonta i obrazach J. Chełmońskiego

Ocena:
20/20
Teza: Powieść Reymonta i obrazy Chełmońskiego we wnikliwy sposób przedstawiają obraz młodopolskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie porównuje oba obrazy wsi. Poprawna bibliografia i plan pracy. Dobry język wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów przedstaw obraz wsi od renesansu do Młodej Polski

Ocena:
20/20
Teza:

Ocena opisowa nauczyciela: Przejrzysta prezentacja napisana sprawnym językiem. Poprawna konstrukcja i logiczny podział pracy.

Chłop, jego życie i praca. Zaprezentuj na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Najważniejszą rzeczą dla każdego mieszkańca wsi jest ziemia, z którą nieodłącznie związana jest praca.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawna bibliografia i ramowy plan pracy.

Sposób prezentacji wsi i chłopów w dziełach twórców Młodej Polski. Omów zagadnienie na podstawie analizy wybranych utworów z literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Zarówno poeci, pisarze, jak i malarze Młodej Polski w swych dziełach utrwalali różne oblicza wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skonstruowana, wizje malarskie i literackie przeplatają się. Ciekawy i bogaty opis młodopolskiej wsi.

Wyidealizowany i naturalistyczny obraz polskiej wsi. Omów różne sposoby ukazania wsi na podstawie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Naturalizm i idealizm odmienne sposoby literackiego kreowania obrazu wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, bogata w treści.

Zbadaj sposób przedstawienia i funkcjonowania motywu wsi i jej mieszkańców, odwołując się do wybranych przykładów literatury polskiej XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Wiek XIX i XX skoncentrował się głównie na problemach trawiących polskich mieszkańców wsi, nie uniknął również bezkrytycznej fascynacji wiejskim życiem i kulturą.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni zgodna z tematem. Przejrzyste przykłady i argumenty, poprawne wnioski.

Wieś jako temat literacki w twórczości pisarzy Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Niedola i zacofanie cywilizacyjne wsi jako główne tematy utworów Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w szczegółowy sposób opisuje polską wieś. Spójne ujęcie tematu, zgodne z tezą.

Impresjonistyczne i realistyczne obrazy wsi na podstawie literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Impresjonizm i realizm znacznie różnią się, ze względu na używanie różnych środków artystycznej ekspresji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Ukazuje bogate przykłady, przede wszystkim literackie.

Różne ujęcia obrazu wsi polskiej w literaturze wybranych epok. Omów zagadnienie, dobierając odpowiednie przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Dwa główne kierunki w ukazywaniu wsi: wieś jako Arkadia i miejsce idealne oraz wieś realna, z opisem prawdziwego życia chłopa.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna. Rozbudowana argumentacja.

Chłopi i życie wiejskie w twórczości S. Wyspiańskiego, W. Reymonta i S. Żeromskiego

Ocena:
20/20
Teza: Poszczególne literackie obrazy polskiej wsi wiele różni, ale dzięki temu uzyskujemy szeroką panoramę chłopskiej egzystencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Wieś polska w ujęciu J. Kasprowicza, S. Wyspiańskiego, W. S. Reymonta. Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodne kreacje wiejskiego życia na polskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje obrazy wsi i chłopów zaznaczone w temacie. Bogata bibliografia.

Wieś spokojna i wesoła czy ponura i przerażająca? Zaprezentuj różne spojrzenia na przestrzeń i społeczność wsi w dziełach literackich różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Wieś polską opisuje się albo jako sielankową krainę, albo jako ponurą i smutną. Tymczasem wieś polska nie jest ani tak, ani taka – jest różnorodna i ciekawa.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo przejrzysta prezentacja, oparta głównie na utworach poetyckich. Treść dokładnie odpowiada tezie.

Literacki portret chłopa. Ukaż różnorodne obrazy chłopa i wsi w oparciu o wybrane przykłady z polskiej literatury

Ocena:
19/20
Teza: Każdy z obrazów polskiej wsi prezentuje inną stronę wiejskiego życia.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Autor swobodnie porusza się po literaturze zarówno staropolskiej, jak i współczesnej.

Obraz wsi w literaturze wybranej epoki literackiej

Ocena:
19/20
Teza: Literatura młodopolska dostarcza nam wielu realistycznych obrazów wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Poprawny styl wypowiedzi, barwny język, konstrukcja prezentacji przemyślana. Obszerna treść.

Wieś jako temat literatury i sztuki. Zaprezentuj różne obrazy wsi na podstawie wybranych utworów literackich i dzieł malarskich

Ocena:
19/20
Teza: Dwa obrazy wsi w literaturze polskiego renesansu i działach sztuki późniejszych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Bogate słownictwo, dogłębna analiza. Dobór materiałów wskazuje na głęboką analizę literatury.

Nurt wiejski w literaturze okresu realizmu i naturalizmu. Analizując celowo wybrane utwory literatury polskiej omów stylistykę i funkcję tego nurtu.

Ocena:
19/20
Teza: Artyści pragnąc zwrócić uwagę na los chłopów, wykorzystali panujące w literaturze kierunki: naturalizm i realizm.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje temat. Poprawny język i styl wypowiedzi. Dobry konspekt prezentacji.

Analizując wybrane utwory literatury romantyzmu i Młodej Polski, omów inspirującą rolę kultury ludowej dla pisarzy tych epok.

Ocena:
19/20
Teza: Kultura ludowa była inspiracją dla pisarzy romantyzmu i Młodej Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Szczegółowa i rozbudowana praca. Ciekawe przykłady, logiczny wywód.

Ludowość i ludomania. Omów różne sposoby nawiązywania do folkloru i życia ludu w twórczości literackiej

Ocena:
19/20
Teza: W twórczości literackiej możemy odnaleźć wiele utworów, których tematyka skupia się na wsi, na życiu, tradycjach i obyczajach jej mieszkańców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, napisana poprawnym stylem.

Obraz wsi w literaturze i innych dziedzinach sztuki. Dokonaj analizy porównawczej wybranych dzieł

Ocena:
19/20
Teza: Wieś – kolebka kultury, oaza spokoju, miejsce kojarzące się z biedą, ubóstwem, ale także z tradycją, obyczajami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, w pełni realizuje temat. Na uwagę zasługuje spójność wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów literatury staropolskiej, zrekonstruuj różnorodne obrazy wsi i jej mieszkańców

Ocena:
19/20
Teza: Motyw wsi funkcjonuje w literaturze polskiej od jej początku jednak dość szczegółowo występuje dopiero od okresu renesansu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, odnosi się głównie do renesansowych sielanek. Przedstawia zarówno sielskie obrazy wsi, jak i realistyczne.

Społeczność wiejska utrwalona w literaturze polskiej. Omów na trzech wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Charakterystyka społeczności wiejskiej na przykładzie trzech wybranych utworów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przedstawia bogatą panoramę polskiej wsi w utworach Młodej Polski.

Wieś w literaturze i sztuce. Omów na podstawie utworów i dzieł malarskich różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Wieś nie zawsze nadążała za postępem cywilizacyjnym. XIX i XX wiek, to okres ogromnych przemian na wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Autorka skupia się na bardzo barwnych obrazach polskiej wsi. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.

Porównaj różne wizje wsi, analizując wybrane przykłady literackie

Ocena:
18/20
Teza: Pomimo upływu lat możemy odnaleźć wiele elementów wspólnych w obrazowaniu wsi przez twórców literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ma formę mocno rozbudowanego konspektu. Doskonała na powtórki. Argumenty przemyślane, odważne wnioski.

Różnorodne sposoby prezentacji wsi i chłopów w dziełach kultury wybranej epoki

Ocena:
18/20
Teza: Twórcy Młodej Polski nie oparli się zjawiskom chłopomanii, ich wizje wsi nie zawsze odpowiadały prawdzie.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Konstrukcja prezentacji prawidłowa. Na uwagę zasługują cytaty i ciekawe wnioski. Język wypowiedzi wymaga "wygładzenia".

Obraz wsi polskiej ukazany w literaturze i malarstwie różnych epok

Ocena:
17/20
Teza: Od sielanki do realizmu. Różne obrazy wsi ukazane w dziełach kultury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Język wypowiedzi wymaga dopracowania. Na uwagę zasługuje dobór cytatów.