Impresjonistyczne i realistyczne obrazy wsi na podstawie literatury i malarstwa
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw wsi


Impresjonistyczne i realistyczne obrazy wsi na podstawie literatury i malarstwa

Wieś jest tematem żywo interesującym artystów na przestrzeni wieków. Popularność tego motywu wiąże się z bogatym kolorytem i dużą ilością wątków związanych z interesującym nas miejscem. Literaci i malarze fascynowali się wiejskim krajobrazem, przyrodą, a także często w swych utworach pragnęli opisać niedolę i biedę wsi, zwrócić uwagę całego społeczeństwa na problemy chłopów, ich ciężką pracę i życie. Poszczególne obrazy wsi różniły się w zależności od techniki przyjętej przez artystów. W swojej pracy skupię się na dwóch kierunkach, które znacznie różnią się od siebie, ze względu na używanie różnych środków artystycznej ekspresji.

Impresjonizm, mimo ze był raczej krótkotrwałym epizodem, miał bardzo szeroki zasięg w literaturze i sztuce. Największe jednak znaczenie odegrał w malarstwie, które zaowocowało dziełami najwyższej miary. Elementy poetyki impresjonistycznej budują jedne z najpiękniejszych pejzaży. Bez wątpienia technika ta dała artystom malarzom jak i literatom możliwości pełniejszego wyrażenia swoich przeżyć i nastrojów. Cechą wspólną dla wszystkich impresjonistycznych dzieł jest subiektywizm w wyrażaniu emocji. Każdy z artystów starał się uchwycić swój przedmiot zainteresowania w danej chwili. Właściwie w każdym w utworów pojawia się również tajemnicza gra światła, co wyraźniej daje się zauważyć w utworach malarskich.

Z 1892 roku pochodzą nasycone słońcem pejzaże Władysława Podkowińskiego sugestywnie oddające migotliwość atmosfery, malowane przez artystę w Mokrej Wsi i Chrzęsnem koło Radzymina. Obraz przedstawia typowy wiejski krajobraz. Na pierwszym planie widzimy wiejskiego chłopca brodzącego w stawie. W oddali za wodą położona jest wieś. Na obrazie dostrzec można poszczególne chałupy położone między drzewami, zamazane postacie jej mieszkańców, a także stado białych gęsi nad wodą. Bogata kolorystyka obrazu jest stonowana. Cała siła obrazu tkwi w kręgach wody rozchodzących się po stawie. Malarz uchwycił ulotny moment, który dynamizuje przedstawiony krajobraz. Odbita w stawie wieś wydaje się falować, poruszać, nie jest już odzwierciedleniem rzeczywistości, ale oddaje emocje malarza patrzącego na krajobraz. Woda i powstałe na niej refleksy to ulubiony temat w twórczości impresjonistów i nie trzeba się dziwić, że woda stanowi także temat kilku obrazów Podkowińskiego.

Impresja to nie tylko zjawisko występujące w malarstwie, także prozaicy często wykorzystywali w swych utworach obrazowanie impresjonistyczne. Po technikę tę chętnie sięgał Stefan Żeromski. Impresjonizm jest tak mocno zauważalny w jego twórczości, iż literaturoznawcy zjawisko to określają mianem Żeromszczyzny, mając na myśli rodzaj maniery opartej na niezwykłej emocjonalności, subiektywizmie, nastrojowości i wzruszeniowości. Opisując przyrodę jest on bliższy impresjonizmowi, niż realizmowi. Przykładem jest opowiadanie „Zmierzch”, którego zasadniczą treścią jest ciężka ,upokarzająca praca małżeństwa Gibałów przy kopaniu torfu. Przy opisie chłopów pisarz zastosował technikę naturalistyczną, co pozwoliło w jaskrawy sposób przedstawić problem wiejskiej biedoty. Jednak w końcowej części opowiadania Żeromski tworzy przepiękny opis pejzażu- maluje słowem obraz nadchodzącego zmierzchu. Obraz ten przywodzi na myśl najlepsze dzieło impresjonistów. Zwykłe przedmioty: świerki, pniaki, smugi, wody mienią się pod wpływem słońca, ich kształty i kolory są jakby w ciągłym ruchu. W opisie tym występuje wiele jednorazowych określeń barw, wiele słów oddaje grę światłocieni. Powoli ogrania przyrodę cisza, wszystko co żyje układa się do snu.

Druga faza zmierzchu przynosi mgły i falę mroku. Zastosowana w tym opisie personifikacja mgieł sprawia, że stają się one jakby istotami żywymi. Mają nieokreślone barwy, dziwaczne, wielkie kształty, głębszą szarość i fiolet nadchodzącej nocy. Gdzieś w głębi rozbłysła samotna, wieczorna gwiazda. Tymczasem na dole pośród ogarniającego świata mroku, dwoje nędzarzy walczy o prawo do życia, kontynuując katorżniczą pracę wbrew prawom natury. Mgły, przysłaniające pracujących Gibałów podkreślają złamanie naturalnego porządku świata, opartego na idealnej harmonii ludzkiego życia z porządkiem natury. Oto gdy przyroda układa się do snu człowiek musi jeszcze pracować. Kontrasty światła i mroku, cieni i blasków nadają temu fragmentowi cechy wybitnie impresjonistyczne, co powoduje że jest to proza nasycona głębokim liryzmem.

Innym przykładem impresjonizmu w literaturze jest powieść „Chłopi” Władysława Reymonta. Pisarz po mistrzowsku operuje impresjonizmem, opisując Dzień Zaduszek. Zastosował kolory zgaszone w odcieniach szarości i bieli, dominują przymiotniki: siwy, szary, bezsłoneczny. W typowy dla impresjonizmu sposób przedstawia specyficzne oświetlenie, zwracając także uwagę na kąt padania światła. Stąd dzień bezsłoneczny, blady, poranna zorza, wprowadzają czytelnika w krajobraz senny. Kontury przedmiotów trudno rozpoznać, stado ptaków czy ludzi, których sylwetki zaledwie majaczyły się na zamglonych ścieżkach i dróżkach. Mgły chmury postacie ludzkie, nieostre kształty, to nieodzowne elementy impresjonistycznego krajobrazu.

Z pozoru statyczny obraz Dnia Zadusznego okazuje się być bardzo dynamiczny, potwierdzają to użyte licznie czasowniki, które sugerują zmianę kolorów. Dość licznie występują powtórzenia, które nadają tekstowi cechy rytmiczności. Obok doznań wzrokowych, pisarz stara się oddziaływać także na nasz zmysł słuchu. I tak wszechobecne jest podkreślenie ciszy. Narrator relacjonuje „Bolesna głucha cisza przygniotła świat” Cisza natury kontrastuje z biciem dzwonów we wsi i odgłosami ptaków. Wszystko to potęguje niepowtarzalność impresjonistycznego krajobrazu. Z liryzmem prozy wiążą się zabiegi poetyzacji języka, możemy w tekście odnaleźć szereg metafor (cisza bolesna rozbolała, żałosna, Serce bijące skargą żałosną. Są tez liczne epitety odnoszące się do określeń kolorów i światła, porównania jak również antropomorfizacja (uosobienie) np. „dźwięk pojękiwał po omglonych polach”. Pejzaż ukazuje przyrodę, która nie jest tylko tłem dla rozgrywających się wydarzeń. Ona sama staje się bohaterką ,odkrywa tajemnice duszy bohaterów, wyraża ich stany duchowe. Dzięki temu Reymont podkreślił, że człowiek stanowi nierozerwalną cząstkę natury. Najpełniej oddaje to zdanie: „ludzie i pola i wsze zdały się już być jednym wielkim sercem”. Władysław Reymont w swej powieści operuje techniką impresjonistyczną, ukazując świat przedstawiony w jego ulotnej, zmiennej niepowtarzalnej formie.

Realizm to artystyczna próba odtworzenia życia takim, jakie ono jest. Zadanie artysty sprowadza się do opisu tego, co widzi w najdokładniejszy sposób, jak to tylko możliwe. Metoda ta polega na wiernym i obiektywnym opisywaniu rzeczywistości.

Pozytywistyczne „Szkice węglem” Henryka Sienkiewicza są dokładnym, odzwierciedleniem problemu polskiej wsi. Głównym problemem utworu jest przerażająca sytuacja chłopa żyjącego na wsi pod zaborem rosyjskim. Choć chłop, na mocy ustawy uwłaszczeniowej, uzyskał wolność i wiele praw, jego byt wcale się nie poprawił. Pozbawiony opieki dworu, do której był przyzwyczajony, nie znając przepisów, nie umiejąc czytać i pisać, nie tyko nie potrafił korzystać z nadanych mu przywilejów, ale nadto stał się ofiarą gminnych urzędników, pokroju pisarza gminnego - Zołzikiewicza. Sienkiewicz przedstawił negatywny obraz wszystkich warstw społecznych. Szlachta nie interesuje się życiem chłopów, jest zupełnie obojętna na ich los. Właściwie dba tylko o swoje potrzeby, woli nie interweniować w sprawy wsi, chyba, że wiązało by się to z zabezpieczeniem własnych interesów. Duchowieństwo również wypada źle w ocenie autora. Wiejski ksiądz to w rzeczywistości egoista bez serca, zapatrzony tylko w siebie. Nie pomaga Rzepowej, nie interesują go jej problemy. Woli straszyć parafian karą boską niż nieść im pomoc. Religia służy utrzymaniu w osadzie porządku, narzucanego przez bogatych, dysponujących władzą.
Władze gminne nie orientują się w swoich obowiązkach, są często nie wykształcone odpowiednio. Aparat gminny jest skorumpowany, więc łatwo nim manipulować. Chłopstwo także nie zostało pochlebnie scharakteryzowane. To warstwa ciemna, niewykształcona, kierująca się chęcią zysku, dlatego bardzo łatwa w sterowaniu. Postawa Rzepy prowadzi do tragedii. Sienkiewicz ukazuje osadę bez idealizacji i w sposób groteskowy, w rezultacie jej obraz jest zdecydowanie negatywny.

Z kolei w noweli „Antek” Bolesław Prus oprócz kwestii wiejskiej porusza problem wychowania dzieci. Wieś według niego, to miejsce potrzebujące ratunku, gdzie żyją biedni ludzie, na których warto skupić uwagę. Tu również realistyczne opisy zacofania i ciemnoty chłopskiej miały przekonać, że praca u podstaw, czyli szerzenie oświaty w najniższych i najbiedniejszych warstwach społecznych jest ważną i potrzebną ideą. Antek, tytułowy bohater noweli urodził się w ubogiej chłopskiej rodzinie we wsi nad Wisłą. Było to dziecko ciekawe świata, którego największą pasją stały się wiatraki. Tragizm chłopca polega na tym, że jego talent, którym jest struganie różnych przedmiotów w drewnie, a także ciekawość świata nie zostają zauważone i zaakceptowane przez otoczenie. Wieś Antka to miejsce zacofane, pełne ciemnoty i ciężkiej pracy, gdzie nikt nie ma czasu na zajęcie się chłopcem i jego marzeniami. Kiedy po raz pierwszy dziecko widzi pracujący młyn po drugiej stronie rzeki i z ciekawością pyta matki, co to jest, ta zniecierpliwiona najpierw odpowiada, że wiatrak, nie wyjaśniając czym ona jest, a potem krzyczy na niego, żeby pilnował swojej pracy. Przez mieszkańców wsi postrzegany jest jako odmieniec, ponieważ cały jego czas pochłania pasja – struganie wiatraków. Nie potrafi się skupić na wypasaniu zwierząt, ani na żadnej innej pracy w gospodarstwie. Dla matki zainteresowania chłopca zrobią z niego darmozjada skazanego na ludzki śmiech i kpiny. Jego talent nie może się rozwijać z powodu otoczenia, w jakim żyje Antek. Przez część społeczeństwa nie jest on zauważany, przez inną część nie jest doceniany, a przez jeszcze inną jest rozmyślnie tłamszony. Kowal widząc w chłopcu konkurencję odsunął go od pracy w kuźni. Zamiast pielęgnować talent i chwalić Antka, ten najpierw dziwił się, że jest taki bystry, a potem przeniósł go do prac w ogrodzie.

Kolejnym obrazem przedstawiającym w sposób realistyczny upadłą, pozytywistyczną wieś jest jedna z najbardziej wstrząsających scen w całej noweli. Mowa tu o chorobie i śmierci młodszej siostry chłopca – Rozalki. Kiedy dziecko zachorowało, matka wygrzebując pieniądze ze skrzyni poprosiła o pomoc Grzegorzową, „wielką znachorkę.” Postać ta, to uosobienie ciemnoty i zabobonu. Leczenie dziewczynki polegało na opluciu podłogi wokół chorej, posmarowaniu jej sadłem, a w końcu na włożenia dziecka do gorącego pieca na trzy zdrowaśki. Wiara kobiet, matki w zdolności znachorki, Grzegorzowej w uzdrawiającą moc Matki Boskiej skończyła się katastrofą. Zabobonność kompletnie wyłączyła zdroworozsądkowe myślenie. Paradoksalnie jedyną logicznie rozumującą postacią była pogrążona w gorączce Rozalka, która błagała matkę, aby ta nie wkładała jej do pieca, bo zginie. Reakcja kobiety - nazwała ja głupią i powiedziała, że robi to dla jej dobra, oraz tłumaczenie znachorki, że nie ona ponosi winę za śmierć dziecka, ale choroba, która za szybko z niej wychodziła, świadczą o życiu kobiet w kompletnym zacofaniu. Trudne położenie mieszkańców wsi potęgowała jeszcze wszechobecna bieda. Prus wspomina, że życie rodziny Antka było bardzo ciężkie. Po oddaniu części pieniędzy do gminy, reszta zarobku wystarczała jedynie na nędzną egzystencję. Codziennym posiłkiem był barszcz chleba i kartofle, a mięso tak wielkim rarytasem, że jedzono je raz do roku, na Wielkanoc. Takie realistyczne ukazanie wsi przez Prusa miało na celu zwrócenie uwagi społeczeństwa na problemy nękające jej mieszkańców.

Podobny obraz polskiego chłopa rysuje wczesny okres Młodej Polski. Ukazuje jego nędzę i wyzysk. Poetą, który protestował przeciw wszelkim formom wyzysku, był pochodzący z rodziny chłopskiej Jan Kasprowicz. Nie wstydził się tego i nie ukrywał swojego zauroczenia wsią. W cyklu czterdziestu sonetów „Z chałupy” Kasprowicz przedstawia realistyczny obraz życia wiejskiego i podkreśla swój nierozerwalny związek uczuciowy ze światem, z którego wyszedł. „Sonet I” można traktować jako wstęp do całego cyklu, który wprowadza w świat przedstawiony w następnych sonetach. Dwie pierwsze zwrotki to naturalistyczny opis wsi: „Chaty rzędem na piaszczystych wzgórkach;/Za chatami krępy sad wiśniowy. [...] /Płot się wali; piołun na podwórkach;/Tu rżą konie, ryczą chude krowy”. Występuje wiele epitetów tworzących wrażenie szarości i biedy. Słowa: „Szare chaty! Nędzne chłopskie chaty!/Jak się z wami zrosło moje życie” oraz „Dziś wy dla mnie wspomnień skarb bogaty” podkreślają to, iż tam się wychował podmiot liryczny. Sonet kończy się pytaniem: „czy przyjdzie czas, co te łzy spłoszy?”. Z kolei „Sonet XV” opowiada historię pewnej kobiety, która kiedyś posiadała ziemię (świadczyło to o jej wysokim statusie społecznym) i dobrze jej się powodziło, dopóki nie dotknęły jej klęski - susza, grad, nieurodzaj, śmierć męża. Nie miała z czego zapłacić podatku i musiała wraz ze swymi córkami iść na służbę. Gdy była już stara i nie mogła pracować, musiała żebrać, aż w końcu umarła w nędzy i osamotnieniu.

„Sonet XIX” przedstawia sylwetkę chłopa, który do pewnego momentu był zdrowy i pełen chęci do pracy. Pewnego dnia zachorował. Leczyły go znachorki, jednak ich pomoc okazała się bezskuteczna. Wezwano księdza, aby udzielił choremu sakramentu namaszczenia chorych. Ksiądz stwierdził, iż trzeba wezwać lekarza. Odpowiedź, jaką usłyszał to: „Księże, za co?... Doktór dla bogaczy...” W „Sonecie XXXIX” widzimy postać chłopa, który za wszelką cenę chciał zdobyć wykształcenie. Choć narażał się na szyderstwa, wytrwale chodził do szkoły. Chodził ubogo ubrany, do szkoły była daleka droga, a na dworze był mróz. Wieczorami uczył się. Latem, gdy pasł bydło, miał przy sobie książki. Wyjechał także do stolicy na naukę. Jednak ciągłe uczenie się w złych warunkach doprowadziło go do choroby - suchoty, a później do śmierci. Nowatorstwo ideowe i artystyczne Kasprowicza polega na tym, iż na życie chłopskie nie spogląda jak ktoś obserwujący je z zewnątrz. Poeta wyrósł z takiego środowiska, co czyni jego utwory najlepszym możliwym źródłem wiedzy o prawdziwym wiejskim życiu.

Z kolei mówiąc o realizmie w malarstwie warto wspomnieć o obrazie Józefa Chełmońskiego - „Babie lato”. malarz jest czołowym przedstawicielem realizmu. Tematyka jego dzieł skupia się głównie wokół wsi polskiej i ukraińskiej oraz scen myśliwskich, na co wpływ niewątpliwie miało życie na wsi oraz liczne podróże artysty, między innymi na Podole, Ukrainę czy Litwę. Charakterystyczną cechą obrazów Chełmońskiego jest szczególna wrażliwość odtwarzania kolorytu przyrody i melancholijne, rozproszone światło. Tytuł dzieła odnosi się do późnoletniego okresu ładnej pogody oraz pajęczych nici występujących w tym czasie. Osobiście babie lato zawsze kojarzyło mi się ze swojskim lenistwem, odpoczynkiem i rozleniwieniem. Obraz świetnie odzwierciedla moje skojarzenia. Przedstawia ukraińską chłopkę, która leży na gołej ziemi. Bosa dziewczyna, ubrana w tradycyjny strój, wyciągniętą ręką łapie nici babiego lata. Leżąc na gołej ziemi poddaje się słodkiemu lenistwu, ciepłej aurze i prostej zabawie. Ze swojej perspektywy chłopka ma pewnie piękny widok: błyszczące, cienkie nici, oglądane pod słońce mienią się i tańczą w rytm wiatru, który unosi je delikatnie we wszystkie strony. Za dziewczyną widzimy psa, który obserwuje grupę ludzi na dalszym planie. Zapewne jest to grupa pracujących na polu chłopów, od których odłączyła się dziewczyna.

Jak widać na przykładzie przedstawionych utworów w literaturze i malarstwie możemy odnaleźć różnorodne obrazy wsi. Impresjonizm skupiał się na wrażeniu, oddaniu wyjątkowości i niepowtarzalności chwili, dzięki grze świateł, trudno uchwytnych subiektywnych wrażeń autora. Świadczyły o niesłychanym wyczuciu i wrażliwości na otaczającą rzeczywistość. Pisarze i malarze realistyczni postawili sobie inne cele. Chcieli jak najbardziej dokładnie i obiektywnie oddać wieś i jej mieszkańców. Opisywali poszczególne sceny czy obrazy tak, jakby je fotografowali. Mimo różnych technik artystycznych, szczególnie w literaturze, odnaleźć możemy smutne oblicze wsi i opis ciężkiej doli jej mieszkańców.

strona:    1    2    3    4    5  





Motyw wsi. Przedstaw różne jego ujęcia na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele obrazów wsi - od renesansowych sielanek, po młodopolski realizm. Możemy jednak łatwo wychwycić różnice i podobieństwa poszczególnych wizji wsi

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, przemyślana konstrukcja, poprawny język, bogata bibliografia.

Różnorodność obrazów wsi i sposobów jej przedstawiania w literaturze polskiej i światowej

Ocena:
20/20
Teza: Literackie wizje wsi ścierają się ze sobą. Jaki jest jej prawdziwy obraz?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Temat potraktowany przekrojowo. Ewolucja obrazowania wsi celnie ukazana przez kolejne argumenty.

Porównaj literacką i malarską wizję wsi zaprezentowaną w „Chłopach” W. Reymonta i obrazach J. Chełmońskiego

Ocena:
20/20
Teza: Powieść Reymonta i obrazy Chełmońskiego we wnikliwy sposób przedstawiają obraz młodopolskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie porównuje oba obrazy wsi. Poprawna bibliografia i plan pracy. Dobry język wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów przedstaw obraz wsi od renesansu do Młodej Polski

Ocena:
20/20
Teza:

Ocena opisowa nauczyciela: Przejrzysta prezentacja napisana sprawnym językiem. Poprawna konstrukcja i logiczny podział pracy.

Chłop, jego życie i praca. Zaprezentuj na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Najważniejszą rzeczą dla każdego mieszkańca wsi jest ziemia, z którą nieodłącznie związana jest praca.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawna bibliografia i ramowy plan pracy.

Sposób prezentacji wsi i chłopów w dziełach twórców Młodej Polski. Omów zagadnienie na podstawie analizy wybranych utworów z literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Zarówno poeci, pisarze, jak i malarze Młodej Polski w swych dziełach utrwalali różne oblicza wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skonstruowana, wizje malarskie i literackie przeplatają się. Ciekawy i bogaty opis młodopolskiej wsi.

Wyidealizowany i naturalistyczny obraz polskiej wsi. Omów różne sposoby ukazania wsi na podstawie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Naturalizm i idealizm odmienne sposoby literackiego kreowania obrazu wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, bogata w treści.

Zbadaj sposób przedstawienia i funkcjonowania motywu wsi i jej mieszkańców, odwołując się do wybranych przykładów literatury polskiej XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Wiek XIX i XX skoncentrował się głównie na problemach trawiących polskich mieszkańców wsi, nie uniknął również bezkrytycznej fascynacji wiejskim życiem i kulturą.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni zgodna z tematem. Przejrzyste przykłady i argumenty, poprawne wnioski.

Wieś jako temat literacki w twórczości pisarzy Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Niedola i zacofanie cywilizacyjne wsi jako główne tematy utworów Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w szczegółowy sposób opisuje polską wieś. Spójne ujęcie tematu, zgodne z tezą.

Impresjonistyczne i realistyczne obrazy wsi na podstawie literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Impresjonizm i realizm znacznie różnią się, ze względu na używanie różnych środków artystycznej ekspresji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Ukazuje bogate przykłady, przede wszystkim literackie.

Różne ujęcia obrazu wsi polskiej w literaturze wybranych epok. Omów zagadnienie, dobierając odpowiednie przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Dwa główne kierunki w ukazywaniu wsi: wieś jako Arkadia i miejsce idealne oraz wieś realna, z opisem prawdziwego życia chłopa.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna. Rozbudowana argumentacja.

Chłopi i życie wiejskie w twórczości S. Wyspiańskiego, W. Reymonta i S. Żeromskiego

Ocena:
20/20
Teza: Poszczególne literackie obrazy polskiej wsi wiele różni, ale dzięki temu uzyskujemy szeroką panoramę chłopskiej egzystencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Wieś polska w ujęciu J. Kasprowicza, S. Wyspiańskiego, W. S. Reymonta. Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodne kreacje wiejskiego życia na polskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje obrazy wsi i chłopów zaznaczone w temacie. Bogata bibliografia.

Wieś spokojna i wesoła czy ponura i przerażająca? Zaprezentuj różne spojrzenia na przestrzeń i społeczność wsi w dziełach literackich różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Wieś polską opisuje się albo jako sielankową krainę, albo jako ponurą i smutną. Tymczasem wieś polska nie jest ani tak, ani taka – jest różnorodna i ciekawa.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo przejrzysta prezentacja, oparta głównie na utworach poetyckich. Treść dokładnie odpowiada tezie.

Literacki portret chłopa. Ukaż różnorodne obrazy chłopa i wsi w oparciu o wybrane przykłady z polskiej literatury

Ocena:
19/20
Teza: Każdy z obrazów polskiej wsi prezentuje inną stronę wiejskiego życia.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Autor swobodnie porusza się po literaturze zarówno staropolskiej, jak i współczesnej.

Obraz wsi w literaturze wybranej epoki literackiej

Ocena:
19/20
Teza: Literatura młodopolska dostarcza nam wielu realistycznych obrazów wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Poprawny styl wypowiedzi, barwny język, konstrukcja prezentacji przemyślana. Obszerna treść.

Wieś jako temat literatury i sztuki. Zaprezentuj różne obrazy wsi na podstawie wybranych utworów literackich i dzieł malarskich

Ocena:
19/20
Teza: Dwa obrazy wsi w literaturze polskiego renesansu i działach sztuki późniejszych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Bogate słownictwo, dogłębna analiza. Dobór materiałów wskazuje na głęboką analizę literatury.

Nurt wiejski w literaturze okresu realizmu i naturalizmu. Analizując celowo wybrane utwory literatury polskiej omów stylistykę i funkcję tego nurtu.

Ocena:
19/20
Teza: Artyści pragnąc zwrócić uwagę na los chłopów, wykorzystali panujące w literaturze kierunki: naturalizm i realizm.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje temat. Poprawny język i styl wypowiedzi. Dobry konspekt prezentacji.

Analizując wybrane utwory literatury romantyzmu i Młodej Polski, omów inspirującą rolę kultury ludowej dla pisarzy tych epok.

Ocena:
19/20
Teza: Kultura ludowa była inspiracją dla pisarzy romantyzmu i Młodej Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Szczegółowa i rozbudowana praca. Ciekawe przykłady, logiczny wywód.

Ludowość i ludomania. Omów różne sposoby nawiązywania do folkloru i życia ludu w twórczości literackiej

Ocena:
19/20
Teza: W twórczości literackiej możemy odnaleźć wiele utworów, których tematyka skupia się na wsi, na życiu, tradycjach i obyczajach jej mieszkańców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, napisana poprawnym stylem.

Obraz wsi w literaturze i innych dziedzinach sztuki. Dokonaj analizy porównawczej wybranych dzieł

Ocena:
19/20
Teza: Wieś – kolebka kultury, oaza spokoju, miejsce kojarzące się z biedą, ubóstwem, ale także z tradycją, obyczajami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, w pełni realizuje temat. Na uwagę zasługuje spójność wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów literatury staropolskiej, zrekonstruuj różnorodne obrazy wsi i jej mieszkańców

Ocena:
19/20
Teza: Motyw wsi funkcjonuje w literaturze polskiej od jej początku jednak dość szczegółowo występuje dopiero od okresu renesansu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, odnosi się głównie do renesansowych sielanek. Przedstawia zarówno sielskie obrazy wsi, jak i realistyczne.

Społeczność wiejska utrwalona w literaturze polskiej. Omów na trzech wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Charakterystyka społeczności wiejskiej na przykładzie trzech wybranych utworów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przedstawia bogatą panoramę polskiej wsi w utworach Młodej Polski.

Wieś w literaturze i sztuce. Omów na podstawie utworów i dzieł malarskich różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Wieś nie zawsze nadążała za postępem cywilizacyjnym. XIX i XX wiek, to okres ogromnych przemian na wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Autorka skupia się na bardzo barwnych obrazach polskiej wsi. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.

Porównaj różne wizje wsi, analizując wybrane przykłady literackie

Ocena:
18/20
Teza: Pomimo upływu lat możemy odnaleźć wiele elementów wspólnych w obrazowaniu wsi przez twórców literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ma formę mocno rozbudowanego konspektu. Doskonała na powtórki. Argumenty przemyślane, odważne wnioski.

Różnorodne sposoby prezentacji wsi i chłopów w dziełach kultury wybranej epoki

Ocena:
18/20
Teza: Twórcy Młodej Polski nie oparli się zjawiskom chłopomanii, ich wizje wsi nie zawsze odpowiadały prawdzie.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Konstrukcja prezentacji prawidłowa. Na uwagę zasługują cytaty i ciekawe wnioski. Język wypowiedzi wymaga "wygładzenia".

Obraz wsi polskiej ukazany w literaturze i malarstwie różnych epok

Ocena:
17/20
Teza: Od sielanki do realizmu. Różne obrazy wsi ukazane w dziełach kultury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Język wypowiedzi wymaga dopracowania. Na uwagę zasługuje dobór cytatów.