Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw wsi


Na podstawie wybranych utworów literatury staropolskiej, zrekonstruuj różnorodne obrazy wsi i jej mieszkańców

Wieś to pierwotna jednostka osadnicza i naturalne środowisko życia ludzi. Kiedyś – doceniana bardziej od miasta, zachwycała szlachtę i arystokratów, czego wyrazem była chłopomania. Dziś, mimo doby szybkiego rozwoju technologicznego i ludzkiego dążenia za karierą, nie traci swoich wartości – wielu ludzi znajduje w niej miejsce wytchnienia i traktuje jako środek na życiową gorączkę, czego sama jestem przykładem. Motyw wsi funkcjonuje w literaturze polskiej od jej początku jednak dość szczegółowo występuje dopiero od okresu renesansu, na którym się skupię.

Renesansowe tradycje sielanki łączą się z dostrzeganiem konfliktów i wyzyskiwaniem chłopów, nie tylko pięknej przyrody wiejskiej, choć to głównie dziś kojarzy nam się z tym terminem. Dlatego warto go wcześniej wyjaśnić. Słownik terminów literackich podaje nam, że sielanka to „utwór poetycki, o słabo rozwiniętej akcji, przedstawiający w sposób wyidealizowany uroki prostego wiejskiego życia”. Z innych źródeł wiemy, że ojczyzną sielanki była Grecja, ojcami - Teokryt i Wirgiliusz, a do polskiej literatury wprowadził ją Szymon Szymonowic, nadając mu nazwę sielanka, od nazwy sioło, czyli wieś. Jednak literatura renesansu pokazuje nam, że sielanka to nie tylko idylla, choć tak nazywano ją dawniej. Możemy wyznaczyć dwie odmiany gatunku: konwencjonalną, czyli umowną formę literackiej zabawy, ukazującą wieś jako Arkadię oraz realistyczną, ukazującą nie tylko krajobraz, lecz także istotną problematykę społeczną.

Zacznijmy od typu sielanki, który najbardziej nam się z nią kojarzy, czyli arkadyjskiej. Świetnym jej przykładem jest „Pieśń świętojańska o sobótce” Jana Kochanowskiego. Utwór jest zbiorem pieśni dwunastu panien, które w najkrótszą noc w roku, (z 23 na 24 czerwca) zwaną wigilią św. Jana, spotykają się wraz z innymi mieszkańcami w Czarnym Lesie. Panny, ubrane odświętnie, każda po kolei i z osobna, zaczynają śpiewać pieśni, które są pochwałą spokojnego, wiejskiego życia oraz walorów miłości małżeńskiej i cudownej mocy poezji. Skupmy się jednak na sielankowości wsi. Opowiada o niej panna VI. Śpiewa:
„Już mdłe bydło szuka cienia
I ciekącego strumienia,
I pasterze, chodząc za niem,
Budzą lasy swoim graniem.”

Panna VI przedstawia wieś jako krainę, miejsce, w którym niczego nie brakuje. W gorące, upalne dni jest ona schronieniem dla zwierząt i ludzi. Żywe stworzenia szukają w niej spokoju i ochrony przed żarzącym słońcem. Jej elementem jest strumień, wyznaczający drogę pasterzom. Można nazwać go przewodnikiem. Pasterze, wdzięczni za wskazanie kierunku, podążają za strumykiem, umilając sobie drogę graniem, które rozbrzmiewa na cały las. Widzimy tu harmonijność między człowiekiem a środowiskiem. Wieś staje się arkadią, miejscem gdzie wszystko jest idealne, niczego nie brakuje, nie ma sporów czy kłótni a z sielankowego życia wszyscy czerpią korzyści. Ten temat podejmuje także panna XII, która jednak bardziej wychwala zalety wsi niż je opisuje.
„Wsi spokojna, wsi wesoła,
Który głos twej chwale zdoła?
Kto twe wczasy, kto pożytki
Może wspomnieć za raz wszytki?”

Dwa pierwsze wersy to chyba najbardziej popularny cytat odnoszący się do sielankowości wsi. Dla Panny XII wieś jest obiektem pochwał i uwielbienia. Pytanie retoryczne ma pokazać liczebność zalet wsi i to że trudno je wszystkie wykazać. Idealizuje ją, daje jednak liczne argumenty. Po kolei wylicza wszystkie jej korzyści takie jak dobytek, jaki daje uprawa ziemi, schronienie dla zwierząt wśród natury, dobra płynące z hodowli owiec, ryb i pszczół czy wiejskie zabawy i pieśni. Jest to miejsce gdzie każdy znajdzie dla siebie miejsce i będzie szczęśliwy: pasterz, oracz, gospodarz, gospodyni, dzieci i chłopi. Wszyscy oni żyją w harmonii z naturą. Przedstawiona kraina jest sielankowa: nie znajdziemy tu kłótni czy sporów, tylko piękną, harmonijną naturę. W podanych cytatach widzimy idealizację i gloryfikację wsi, staje się ona zarówno sferą sacrum jak i mityczną arkadią. Pieśń zgrabnie łączy w sobie te motywy oraz z elementem ludowym, jakim jest tradycja pieśni.

Do typowych przedstawicieli tego gatunku możemy zaliczyć także Mikołaja Reja i jego najwybitniejsze dzieło - „Żywot człowieka poczciwego”. Jest to utwór o charakterze dydaktycznym, w dzisiejszych czasach wypadałoby powiedzieć „podręcznik” czy swego typu „poradnik” zawierający wszelkie wskazówki i zagadnienia dotyczące odpowiedniego zachowania i stylu życia we wszystkich jego okresach i aspektach. Utwór składa się z trzech ksiąg, każda z nich opisuje inny okres życia – od narodzin do śmierci. Człowiek poczciwy jest ziemianinem, można powiedzieć wiejskim szlachcicem. Przez całe swoje życie zdobywa on cnoty i umiejętności, które przydają mu się w przyszłym życiu. Prowadzi on życie bez trosk, realizuje renesansowe idee w zgodzie z naturą, czerpie z niej wszelkie dobra, ale odpłaca jej się pracą. Przykłady takiego życia znajdujemy w Księdze II, Kapitulum XVI punkt 2. Rok na cztery części podzielon: „A w każdym z tych czasów i potrzebnego a roznego gospodarstwa, i rozkosznych czasów i krotofil swych w swoim onym pomiernym a spokojnym żywocie poćciwy człowiek może snadnie użyć”. Cytat wyraźnie mówi o rozdzielaniu roku na cztery pory, wraz z ich mijaniem i naprzemiennym odradzaniem się i obumieraniem życia w naturze – zmieniają się czynności ludzkie. Wiosna jest najważniejszą z pór, ponieważ podczas niej trzeba przygotować ziemię i gospodarstwo do przyszłych zabiegów, do całego roku. Wtedy nastaje czas by porozsadzać drzewa i krzewy, poobcinać niepotrzebne gałęzie, pozbierać mszyce itd. Prac jest wiele jednak „poczciwy człowiek” nie traktuje ich jako nieprzyjemny obowiązek. Wykonuje swoją czynność z radością i potrzebą serca. Swoją pracowitą i optymistyczną postawą szlachcic ma dawać przykład i motywować innych do pracy. Przy tych czynnościach towarzyszą mu żona i dzieci, jest to czas spędzony razem z rodziną na łonie natury. Charakterystyczną cechą utworu jest to, że wszystkie prezentacje postaw i zachowań ludzkich przedstawiane są na tle harmonijnej natury. Jest to tak zwana tematyka rustykalna.

Pierwszym okresem, który pierwszy przynosi efekty pracy jest lato. Człowiek poczciwy odczuwa wtedy rozkosz i zadowolenie z pracy, której wykonał wiosną. Nie spoczywa jednak na laurach, nie przestaje pracować, ale także czynnie korzysta z efektów swojej pracy: spożywa owoce, warzywa, chodzi na polowania i łowi ryby. Kontroluje także pracę: „Pojdziesz zasię sobie z krogulaszkiem do żniwa, ano nadobnie żną, dzieweczki sobie śpiewają, drudzy pokrzykiwają, snopki w kopy znowu układają; ano im i milej, i spojrzej robic, kiedy pana widzą, a wszakoż nie owego, co się z nimi po polu z maczugą goni albo biczem po grzbiecie kołace.”

W wiejskim życiu zauważamy hierarchię: pan kontroluje pracę chłopów. Nie robi jednak tego używając przemocy. Szanuje swoich pracowników, a oni szanują jego. Z zadowoleniem patrzy na swój dobytek i ludzi, jest dla nich przykładem, zachęca ich do pracy. Widzimy, że wszystkim pracom towarzyszy miła atmosfera: podczas żniw chłopki umilają sobie pracę śpiewaniem, a chłopi pokrzykują podając sobie snopki siana. Mimo różnicy stanów, dzięki naturze tworzy się między nimi nic sympatii. Swoim dziełem Rej zachęca do przyjęcia zasad kultury renesansowej, ukazując jego zalety przez życie człowieka poczciwego.

Zupełnie inaczej sielankowość wsi przedstawia Szymon Szymonowic - znany przede wszystkim jako autor sielanek. Utwór, o którym będę mówić nie pasuje dokładnie do definicji sielanki. „Żeńcy” Szymonowica to przykład antysielanki lub inaczej sielanki realistycznej. W utworze tym autor przedstawia typową sytuacje, niedolę chłopa i jego wyzysk. Bohaterkami są pracujące na polu Oluchna i Pietrucha. Chłopki biorą udział w wydarzeniach i jednocześnie komentują je:
„Już południe przychodzi, a my jeszcze żniemy.
Czy tego chce urzędnik, że tu pomdlejemy?
Głodnemu, jako żywo, syty nie wygodzi,
On nad nami z maczugą pokrząkając chodzi,
A nie wie, jako ciężko z sierpem po zagonie
Ciągnąć się.”
Utwór pokazuje konflikt społeczny, który toczy się między chłopkami a Starostą. Kobiety pracują sumiennie od samego rana, teraz jest południe, słońce pali niemiłosiernie, dodatkowo męczy je głód. Mimo tego urzędnik nie zwalnia ich z dalszej pracy. Wręcz przeciwnie, – gdy tylko kobiety przystaną z robotą, by zaczerpnąć oddechu lub porozmawiać, ten natychmiast straszy je maczugą. Oluchna upomina narzekającą Pietruchę by się uciszyła. Boi się reakcji Starosty na słowa koleżanki, które najpewniej zmieniłyby się w gniew. Starosta zaś nie dba o swoje pracownice. Oluchna mówiąc „Głodnemu, jako żywo, syty nie wygodzi” ukazuje problem przepaści między pracodawcą a pracownikiem. Uważa, że nie zrozumie on nigdy sytuacji chłopów gdyż nie wie, na czym polega ciężka praca, nigdy nie miał sierpa w ręce. Nie zaznał nigdy sytuacji, w której byłby zmęczony pracą i do tego głodny. Nie próbuje wczuć się w role swoich pracowników by ulżyć im, choć trochę. Jest przeciwieństwem Człowieka poczciwego, który dba o swoich pracowników.

Przykładem wyzysku jest Maruszka, jedna z pracownic Starosty, o której wspominają bohaterki. Mimo ciągnącej się choroby chłopki, gospodyni wygania ją siłą do roboty używając przy tym siły i wyżywając swoje frustracje na pracownicy. Oluchna relacjonuje, że dziewczyna była słaba, a z głowy obficie lała się krew. Realistyczne ukazanie kary, jaka spotkała chorą pracownicę idealnie obrazuje okropność tego systemu i braku jakiegokolwiek poszanowania chłopa. Powtarzającym się motywem w utworze są słowa pieśni śpiewane przez Pietruchnę:
„Słoneczko, śliczne oko, dnia oko pięknego!
Nie jesteś ty zwyczajów starosty naszego.”
Pieśń ma na celu wyładowanie swoje złości na staroście i ukazanie jego wad. W kolejnych strofach Pietrucha kontrastuje zwyczaje Starosty ze słońcem, w tym porównaniu zdecydowanie gorzej wypada urzędnik. Chłopka zarzuca mu nadgorliwość i jednostajność, zawsze zły humor i wrogość na twarzy, to że nie dba o swoich pracowników, przetrzymując ich z posiłkiem aż do wieczora i grożąc im maczugą w razie przerw w pracy. Wyśmiewa się także z tego że nie ma on żony.

Utwór kończy się długo oczekiwanym wezwaniem Starosty do posiłku, który jednak zaznacza, że będzie on krótki ze względu na dalszą pracę. Ton wymowy urzędnika jest groźny, ma zastraszać pracujących by nie spoczywali zbyt długo i wracali do swoich obowiązków. W „Żeńcach” widzimy mieszanie elementów realistycznych z elementami sielankowymi, co daje nam pełny obraz konfliktu społecznego na wsi w tamtych czasach. Jak widać, utwór ten, jest wręcz odwrotnością niektórych założeń. Dotyczy prezentacji życia na wsi, ukazuje pracę w polu. Możemy określić go mianem georgiki udramatyzowanej, ponieważ na pierwszy plan wysuwa się trud pracy, nie pochwała życia wiejskiego.

Podsumowując, zauważmy, iż mimo tego, że sielanka jest tylko jednym ze sposobów prezentacji wsi, która głównie skupia się na jej zaletach, jest to jednak sposób bardzo ciekawy, może właśnie przez swoją kontrastowość. Różnicę w postrzeganiu sielanki przez różnych autorów dają realny obraz wsi pod różnymi kątami widzenia. Są to dwa przeciwstawne sposoby: realistyczny skupia się na problemie społecznym, jakim jest wyzysk chłopów w pracy, natomiast sielankowy na harmonii między wiejską przyrodą a żyjącymi w niej ludźmi. Dodatkowym motywem, które stale zarysował się w sielance jest motyw pracy. Warto także przytoczyć słowa Stefana Żeromskiego: „Wieś nie jest prosta, jakby się zdawało”. Mimo tego, iż autor zaznaczył daną problematykę w czterysta lat później, to jej zawiłość ukazuje się już w okresie renesansu.

strona:    1    2    3    4  





Motyw wsi. Przedstaw różne jego ujęcia na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele obrazów wsi - od renesansowych sielanek, po młodopolski realizm. Możemy jednak łatwo wychwycić różnice i podobieństwa poszczególnych wizji wsi

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, przemyślana konstrukcja, poprawny język, bogata bibliografia.

Różnorodność obrazów wsi i sposobów jej przedstawiania w literaturze polskiej i światowej

Ocena:
20/20
Teza: Literackie wizje wsi ścierają się ze sobą. Jaki jest jej prawdziwy obraz?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Temat potraktowany przekrojowo. Ewolucja obrazowania wsi celnie ukazana przez kolejne argumenty.

Porównaj literacką i malarską wizję wsi zaprezentowaną w „Chłopach” W. Reymonta i obrazach J. Chełmońskiego

Ocena:
20/20
Teza: Powieść Reymonta i obrazy Chełmońskiego we wnikliwy sposób przedstawiają obraz młodopolskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie porównuje oba obrazy wsi. Poprawna bibliografia i plan pracy. Dobry język wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów przedstaw obraz wsi od renesansu do Młodej Polski

Ocena:
20/20
Teza:

Ocena opisowa nauczyciela: Przejrzysta prezentacja napisana sprawnym językiem. Poprawna konstrukcja i logiczny podział pracy.

Chłop, jego życie i praca. Zaprezentuj na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Najważniejszą rzeczą dla każdego mieszkańca wsi jest ziemia, z którą nieodłącznie związana jest praca.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawna bibliografia i ramowy plan pracy.

Sposób prezentacji wsi i chłopów w dziełach twórców Młodej Polski. Omów zagadnienie na podstawie analizy wybranych utworów z literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Zarówno poeci, pisarze, jak i malarze Młodej Polski w swych dziełach utrwalali różne oblicza wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skonstruowana, wizje malarskie i literackie przeplatają się. Ciekawy i bogaty opis młodopolskiej wsi.

Wyidealizowany i naturalistyczny obraz polskiej wsi. Omów różne sposoby ukazania wsi na podstawie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Naturalizm i idealizm odmienne sposoby literackiego kreowania obrazu wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, bogata w treści.

Zbadaj sposób przedstawienia i funkcjonowania motywu wsi i jej mieszkańców, odwołując się do wybranych przykładów literatury polskiej XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Wiek XIX i XX skoncentrował się głównie na problemach trawiących polskich mieszkańców wsi, nie uniknął również bezkrytycznej fascynacji wiejskim życiem i kulturą.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni zgodna z tematem. Przejrzyste przykłady i argumenty, poprawne wnioski.

Wieś jako temat literacki w twórczości pisarzy Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Niedola i zacofanie cywilizacyjne wsi jako główne tematy utworów Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w szczegółowy sposób opisuje polską wieś. Spójne ujęcie tematu, zgodne z tezą.

Impresjonistyczne i realistyczne obrazy wsi na podstawie literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Impresjonizm i realizm znacznie różnią się, ze względu na używanie różnych środków artystycznej ekspresji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Ukazuje bogate przykłady, przede wszystkim literackie.

Różne ujęcia obrazu wsi polskiej w literaturze wybranych epok. Omów zagadnienie, dobierając odpowiednie przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Dwa główne kierunki w ukazywaniu wsi: wieś jako Arkadia i miejsce idealne oraz wieś realna, z opisem prawdziwego życia chłopa.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna. Rozbudowana argumentacja.

Chłopi i życie wiejskie w twórczości S. Wyspiańskiego, W. Reymonta i S. Żeromskiego

Ocena:
20/20
Teza: Poszczególne literackie obrazy polskiej wsi wiele różni, ale dzięki temu uzyskujemy szeroką panoramę chłopskiej egzystencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Wieś polska w ujęciu J. Kasprowicza, S. Wyspiańskiego, W. S. Reymonta. Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodne kreacje wiejskiego życia na polskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje obrazy wsi i chłopów zaznaczone w temacie. Bogata bibliografia.

Wieś spokojna i wesoła czy ponura i przerażająca? Zaprezentuj różne spojrzenia na przestrzeń i społeczność wsi w dziełach literackich różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Wieś polską opisuje się albo jako sielankową krainę, albo jako ponurą i smutną. Tymczasem wieś polska nie jest ani tak, ani taka – jest różnorodna i ciekawa.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo przejrzysta prezentacja, oparta głównie na utworach poetyckich. Treść dokładnie odpowiada tezie.

Literacki portret chłopa. Ukaż różnorodne obrazy chłopa i wsi w oparciu o wybrane przykłady z polskiej literatury

Ocena:
19/20
Teza: Każdy z obrazów polskiej wsi prezentuje inną stronę wiejskiego życia.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Autor swobodnie porusza się po literaturze zarówno staropolskiej, jak i współczesnej.

Obraz wsi w literaturze wybranej epoki literackiej

Ocena:
19/20
Teza: Literatura młodopolska dostarcza nam wielu realistycznych obrazów wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Poprawny styl wypowiedzi, barwny język, konstrukcja prezentacji przemyślana. Obszerna treść.

Wieś jako temat literatury i sztuki. Zaprezentuj różne obrazy wsi na podstawie wybranych utworów literackich i dzieł malarskich

Ocena:
19/20
Teza: Dwa obrazy wsi w literaturze polskiego renesansu i działach sztuki późniejszych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Bogate słownictwo, dogłębna analiza. Dobór materiałów wskazuje na głęboką analizę literatury.

Nurt wiejski w literaturze okresu realizmu i naturalizmu. Analizując celowo wybrane utwory literatury polskiej omów stylistykę i funkcję tego nurtu.

Ocena:
19/20
Teza: Artyści pragnąc zwrócić uwagę na los chłopów, wykorzystali panujące w literaturze kierunki: naturalizm i realizm.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje temat. Poprawny język i styl wypowiedzi. Dobry konspekt prezentacji.

Analizując wybrane utwory literatury romantyzmu i Młodej Polski, omów inspirującą rolę kultury ludowej dla pisarzy tych epok.

Ocena:
19/20
Teza: Kultura ludowa była inspiracją dla pisarzy romantyzmu i Młodej Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Szczegółowa i rozbudowana praca. Ciekawe przykłady, logiczny wywód.

Ludowość i ludomania. Omów różne sposoby nawiązywania do folkloru i życia ludu w twórczości literackiej

Ocena:
19/20
Teza: W twórczości literackiej możemy odnaleźć wiele utworów, których tematyka skupia się na wsi, na życiu, tradycjach i obyczajach jej mieszkańców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, napisana poprawnym stylem.

Obraz wsi w literaturze i innych dziedzinach sztuki. Dokonaj analizy porównawczej wybranych dzieł

Ocena:
19/20
Teza: Wieś – kolebka kultury, oaza spokoju, miejsce kojarzące się z biedą, ubóstwem, ale także z tradycją, obyczajami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, w pełni realizuje temat. Na uwagę zasługuje spójność wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów literatury staropolskiej, zrekonstruuj różnorodne obrazy wsi i jej mieszkańców

Ocena:
19/20
Teza: Motyw wsi funkcjonuje w literaturze polskiej od jej początku jednak dość szczegółowo występuje dopiero od okresu renesansu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, odnosi się głównie do renesansowych sielanek. Przedstawia zarówno sielskie obrazy wsi, jak i realistyczne.

Społeczność wiejska utrwalona w literaturze polskiej. Omów na trzech wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Charakterystyka społeczności wiejskiej na przykładzie trzech wybranych utworów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przedstawia bogatą panoramę polskiej wsi w utworach Młodej Polski.

Wieś w literaturze i sztuce. Omów na podstawie utworów i dzieł malarskich różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Wieś nie zawsze nadążała za postępem cywilizacyjnym. XIX i XX wiek, to okres ogromnych przemian na wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Autorka skupia się na bardzo barwnych obrazach polskiej wsi. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.

Porównaj różne wizje wsi, analizując wybrane przykłady literackie

Ocena:
18/20
Teza: Pomimo upływu lat możemy odnaleźć wiele elementów wspólnych w obrazowaniu wsi przez twórców literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ma formę mocno rozbudowanego konspektu. Doskonała na powtórki. Argumenty przemyślane, odważne wnioski.

Różnorodne sposoby prezentacji wsi i chłopów w dziełach kultury wybranej epoki

Ocena:
18/20
Teza: Twórcy Młodej Polski nie oparli się zjawiskom chłopomanii, ich wizje wsi nie zawsze odpowiadały prawdzie.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Konstrukcja prezentacji prawidłowa. Na uwagę zasługują cytaty i ciekawe wnioski. Język wypowiedzi wymaga "wygładzenia".

Obraz wsi polskiej ukazany w literaturze i malarstwie różnych epok

Ocena:
17/20
Teza: Od sielanki do realizmu. Różne obrazy wsi ukazane w dziełach kultury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Język wypowiedzi wymaga dopracowania. Na uwagę zasługuje dobór cytatów.