Tragizm człowieka uwikłanego w swój czas historyczny. Omów temat na podstawie utworów wybranej epoki literackiej
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw bohatera tragicznego


Tragizm człowieka uwikłanego w swój czas historyczny. Omów temat na podstawie utworów wybranej epoki literackiej

Każdy człowiek rodzi się w określonym momencie historycznym, który wpływa na całe jego życie. Nie sposób przewidzieć, jak potoczą się dzieje, dlatego nie ma momentów dobrych czy złych na poczęcie. Są jednak wyjątkowe w dziejach chwile, które szczególnie silnie determinują człowieka, wpływają na tragizm jego egzystencji. W swej prezentacji nie wybiegnę daleko w przeszłość i odniosę się do epoki współczesnej. Najtragiczniejszym w skutkach wydarzeniem XX wieku była druga wojna światowa i jej skutki. Zarówno bezpośrednie działania militarne, jak i terror, który im towarzyszył wpłynęły na losy milionów obywateli na całym świecie – zarówno wojskowych, jak i cywilów. Jednak tragizm II wojny światowej nie skończył się w 1945 roku. Trwał nadal w psychice „ocalonych”. Niekorzystne polityczne decyzje spowodowały, że Polska znalazła się w strefie wpływów totalitarnego mocarstwa, jakim było ZSRR. Narzucony ustrój także negatywnie wpływał na społeczeństwo i jednostki. W swej prezentacji ukażę, jak ważnym tematem w literaturze współczesnej są przeżycia jednostki uwarunkowane określonym momentem dziejowym.

Problem egzystencji człowieka w totalitarnej rzeczywistości wśród wielu wstrząsających relacji przedstawia Zofia Nałkowska w „Medalionach”. Autorka w sposób przejmujący, można powiedzieć drastyczny, ukazuje wielkość wypaczeń ludzkiej psychiki, jej zezwierzęcenie, zatracenie wszystkich zasad i norm moralnych w okresie wojny i okupacji. Mottem tych kilku opowiadań Zofii Nałkowskiej są słowa: „Ludzie ludziom zgotowali ten los”. Wybierając najbardziej tragiczne epizody z życia, autorka chciała podkreślić duchowe i moralne zniszczenie ludzkiej psychiki powodowane funkcjonowaniem człowieka w systemie totalitarnym.

Opowiadanie „Dno” portretuje bezradne i zagubione kobiety, które w otaczającej je rzeczywistości, zapominając o swym człowieczeństwie, dopuszczały się kanibalizmu. Okrutne prawa obozowe pozbawiły je moralnej wrażliwości; stały się ofiarami wojny. W wagonach kolejowych, niektóre z nich traciły zmysły nie mogąc znieść potwornych cierpień, głodu, wyczerpania. Przeżycia wojenne uczyniły z tych kobiet istoty słabe, bezbronne wobec norm okrutnego systemu, który pozbawił je naturalnych ludzkich odczuć. Wojna uodporniła ludzi na zjawisko śmierci. Stawali się nieczuli. Najdobitniej świadczy o tym opowiadanie „Przy torze kolejowym”. Młoda Żydówka uciekająca z transportu kolejowego, ranna w nogę, bezbronna i samotna nie mogła liczyć na pomoc otoczenia. Ludzie tylko z daleka przyglądali się kobiecie. Jedynie pewna wieśniaczka oraz młody człowiek, okazali trochę zainteresowania, chęć pomocy Żydówce. Jednak młody człowiek, który pomógł Żydówce, stał się jej zabójcą. Zastrzelił chorą, niemal konającą kobietę. Można przypuszczać, iż chciał, skończyć w ten sposób jej męczarnie.

Wśród bohaterów zbioru opowiadań Nałkowskiej nie brakuje ludzi, próbujących w niewolniczym świecie ocalić własne człowieczeństwo, którzy w trudnych sytuacjach potrafią przeciwstawić się złu, mimo nieludzkich warunków, w jakich przyszło im żyć. Próbę przetrwania podejmuje Żyd – Michał P. z opowiadania pt. „Człowiek jest mocny”. W czasie wojny stracił żonę i dwójkę dzieci, których rozpoznał przy zakopywaniu zwłok w obozie w Chełmnie. Chciał odejść z nimi, położył się na ich ciałach i prosił Niemców, aby go zabili, jednak usłyszał w odpowiedzi „Człowiek jest mocny, może dobrze popracować”. Mimo utraty swoich bliskich i ciężkiej pracy w obozie nie poddaje się. Podejmuje próbę ucieczki, która powiodła się dzięki pomocy innych ludzi. W ten sposób Michał P. udowadnia, że potrafi być człowiekiem silnym wewnętrznie, wytrwałym, którego podtrzymywała na duchu myśl o upragnionej wolności. Ocalał między innymi po to, by po latach dać świadectwo prawdzie o przerażających doświadczeniach wojennych.

Wojna zburzyła wszystkie dotychczasowe normy etyczne, postawiła człowieka przez tragicznymi wyborami. Najlepiej to widać w opowiadaniach Tadeusza Borowskiego, w których obóz został pokazany jako miejsce, rządzące się prawem odwróconego dekalogu. Zderzenie dwóch odmiennych systemów wartości – tego sprzed wojny i tego, który panował w obozie, musiało prowadzić do bardzo poważnych dylematów i wewnętrznych rozterek. Aby przeżyć, ludzie nie mogli pozwolić sobie na wspomnienia i odniesienia do przedwojennej rzeczywistości. W ekstremalnych warunkach obozu koncentracyjnego zanikają zachowania powszechnie uważane za humanitarne. Nie ma tu współczucia i litości dla słabszych i mniej zaradnych więźniów, nie ma miłości, przyjaźni, solidarności. Jest tylko chęć przeżycia za wszelką cenę. Dobitnie ukazuje to scena z opowiadania „Proszę państwa do gazu”, przedstawiająca kobietę, która wyrzeka się własnego dziecka, by uratować się przed komorą gazową. Inna pokazuje brak współczucia więźniów dla kobiet idących na śmierć. Nikt nie kryje się z tym, że okradł współwięźnia lub, że życzy mu śmierci. Nikt też nie wstydzi się, że zjada odpadki. Co najgorsze ludzie przestają reagować na cierpienie i śmierć innych. Śmierć towarzyszy niedoli przestaje wywierać jakiekolwiek wrażenie - to efekt przyzwyczajenia się do tego widoku. W ujęciu Borowskiego obóz koncentracyjny jest miejscem, do którego można się przyzwyczaić, nauczyć się sobie radzić tak, aby przetrwać - zwłaszcza, jeśli jest się więźniem uprzywilejowanym. Taką postawę przyjął główny bohater opowiadań, Tadeusz. Jako więzień pracujący na rampie mógł wykazać się jedyną możliwą formą litości dla tych, co idą na śmierć – nie mówić prawdy, oszukiwać. Jest brutalny, opanowany, obojętny, choć ma chwile załamania, gdy pyta, czy to nie patologiczne, że zamiast litości dla nowo przybyłych, czuje agresję i niechęć. Czuje wstręt do drugiego człowieka, odnosi się do niego z drwiną, jakby aprobując stan nierówności. Ale to także Tadek zadaje dramatyczne pytanie: „Czy my jesteśmy ludzie dobrzy?”. Jednak tylko takie osoby jak on mają szansę przetrwania piekła obozowego. W zamian za to ma co zjeść, w co się ubrać. Nie znaczy to jednak, że narrator, przyjmując ten punkt widzenia, nie potępia niczego. Są sceny, w których mamy do czynienia z jego wyraźnym osądem potępiającym, np. w opowiadaniu „Dzień na Harmenzach” w przerażającym dialogu z tragarzem Bekerem, gdzie piętnuje egzekucje dokonane przez starego Żyda. W opowiadaniach Borowskiego wyraźnie widać zatarcie granicy pomiędzy ofiarą a zbrodniarzem. Pozostawienie choćby niewielkiej nadziei na przeżycie, powoduje, że ludzie próbują ratować siebie nie zważając na innych. Występowała powszechna znieczulica, która pozwalała przetrwać, ale przetrwać częstokroć kosztem drugiego więźnia. Nikt z bohaterów nawet w najczarniejszych snach nie mógł przewidzieć takiego losu. Historia postawiła ich przed faktami dokonanymi. To, jak się zachowali zależało wyłącznie od nich samych.

Kolejnym twórcą literatury II wojny światowej jest Hanna Krall. W swoim reportażu „Zdążyć przed Panem Bogiem” opisuje relację z rozmowy z Markiem Edelmanem, uczestnikiem powstania w getcie warszawskim, po wojnie wybitnym kardiochirurgiem. Edelman to przykład człowieka, który, tak jak inni uczestnicy powstania w getcie, nie zgodził się na poniżającą śmierć. Dla niego powstanie miało wyjątkowy sens a mianowicie taki, że Żydzi, podejmując decyzję o buncie, nie wierzyli w swoje zwycięstwo, nie organizowali powstania by zniszczyć wroga, ponieważ mieli świadomość bliskiej nieuchronnej śmierci. Jak mówi powstaniec wybierali jedynie sposób śmierci, ich zdaniem znacznie godniejszy, bo z karabinem w ręku. Śmierć w walce miała zupełnie inny wymiar, niż w komorze gazowej. Edelman jednak z szacunkiem mówi o tych, którzy z godnością i spokojem szli do wagonów wiozących ich do komór gazowych. Wbrew powszechnej opinii, nie heroizuje śmierci powstańców. Mówi: „Ludzie zawsze uważali, że strzelanie jest największym bohaterstwem. No to żeśmy strzelali”. W powstaniu zademonstrowali własną wolność i godność na przekór zniewoleniu. W sytuacji tragicznej, której nie wybrali przecież sami, musieli podjąć najlepszą decyzję. W sytuacji tragicznej, w jakiej się znaleźli, „chodziło tylko o wybór sposobu umierania”, kierowali się poczuciem godności. Był to dramatyczny wybór i przejaw walki z nieuchronnym losem.

W trosce o godną śmierć pielęgniarki wstrzykiwały swoim bliskim truciznę, inne natomiast łamały nogi tym, których trzeba było ratować. „Żeby wyciągnąć człowieka z Umschlagplatzu, trzeba było udowodnić Niemcom, że jest naprawdę chory. Chorych odsyłano karetkami do domu. Niemcy do ostatnich chwil podtrzymywali w ludziach przekonanie, ze jadą tymi wagonami do pracy, a pracować może tylko zdrowy człowiek.” Lekarka podała dzieciom swój cyjanek, pielęgniarka udusiła dziecko od razu po przyjściu na świat, a to wszystko, aby „ratować” je od śmierci w komorze gazowej. Bohaterką, która zdecydowała się wybrać moment i rodzaj śmierci była przełożona pielęgniarek, Tenenbaumowa, która oddała swój „numerek życia” córce, sama natomiast popełniła samobójstwo połykając fiolkę luminalu. Dzięki temu jej córka przeżyła kilka miesięcy, doświadczając pierwszej miłości. Podobnie postąpiła Pola Lipszyc, która w ostatniej chwili odnalazła w tłumie matkę, by wejść z nią do wagonu. Właśnie tacy ludzie stają się prawdziwymi bohaterami. Są to postacie konsekwentne w swym działaniu, zdolne do podejmowania szybkich decyzji, niebojące się ryzykować i wierzące w uniwersalne zasady etyczne, którymi ludzkość powinna się zawsze kierować, bez względu na czasy, w jakich przyjdzie jej żyć. Ani Edelman ani Krall nie starają się oceniać bohaterów opowieści. Pokazują tragizm ich wyborów w określonym momencie historycznym.

W wierszu „Ocalony” Tadeusza Różewicza ukazane są natomiast dylematy moralne człowieka, który przeżył „prowadzony na rzeź”. Jego ocalenie ma jedynie wymiar fizyczny. Wojenny kataklizm, doprowadził do klęski cały świat wartości, uznawanych przez wieki za niepowtarzalne i ponadczasowe. Teraz pojęcia i nazwy straciły swój sens, granice między dobrem i złem uległy zatarciu. „Jednako waży cnota i występek”. W świecie pozbawionym praw moralnych podmiot liryczny czuje się zagubiony i niezdolny do życia, stracił poczucie własnej wartości. Poszukuje teraz trwałych zasad oraz autorytetu, który przywróciłby światu i ludziom właściwy porządek moralny. Świat potrzebuje ponownego stworzenia. „Szukam nauczyciela i mistrza (…)Niech oddzieli światło od ciemności” -mówi autor. Nie wystarczy przeżyć wojnę, nie wystarczy odbudować budynki trzeba odbudować świat wartości moralnych. Wier ten jest świadectwem, że tragedia wojenna nie zakończyła się wraz z zaprzestaniem działań militarnych. Trwała nadal odciskając silne piętno na ludzi, którzy przeżyli „czas pogardy” i musieli ze swoimi wspomnieniami żyć.

„Mała Apokalipsa” Tadeusza Konwickiego stanowi ostrą krytykę rzeczywistości polskiej lat siedemdziesiątych naszego wieku, kiedy państwo było w stanie całkowitego rozkładu. Pokazuje tragizm jednostki postawionej wobec szarej rzeczywistości PRL-u. Panował w niej terror, zakłamanie, zniewolenie i chaos. Polityka była jednym wielkim kłamstwem. Autor przedstawia „obraz świata zgnojonego, zniszczonego [...] wszystko jest nieważne, skłamane, zniszczone – rzeki, lasy, pogoda, kalendarz, godność ludzka”. Władza ukazana w powieści opierała się na działalności milicjantów i funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa. Wszystko było kontrolowane, a społeczeństwo manipulowane. W całym kraju szerzyła się propaganda, która tworzyła obraz wspaniałego państwa. Hymnem narodowym była przejęta od Związku Radzieckiego Międzynarodówka, kolory flagi zostały zmienione, pozostał na niej jedynie malutki biały pasek. Akcja utworu umiejscowiona została w Warszawie, w 40 rocznicę powstania PRL-u, a czas akcji obejmuje około 12 godzin. Jest on zamazany, nieokreślony, co doskonale przedstawia chaos i rozpad tamtej rzeczywistości.

Człowiek w takiej rzeczywistości był marionetką, która nie miała nic do powiedzenia, bo o wszystkim decydowała władza. Ubezwłasnowolnienie panowało do tego stopnia, że ludzie nie wiedzieli jaki jest dzień i pora roku, ponieważ kalendarz należał do Urzędu Bezpieczeństwa. Krytyczna ocena świata połączona jest z sylwetką głównego bohatera - pisarza, który wędruje ulicami miasta w poszukiwaniu racji. Odwiedzili go Rysio i Hubert z żądaniem, aby dokonał aktu samospalenia na znak protestu przeciwko totalitarnemu państwu, w którym nie sposób było normalnie funkcjonować. Przeciwstawiał się światu, rezygnował z pokus, ambicji, zaszczytów, aby ocalić godność i honor. Zanim bohater dokonał samospalenia, odbył wędrówkę po Warszawie. Obserwując ją, analizuje swoje życie, stosunki z ludźmi. Jest to jego mała Apokalipsa, zapowiedź końca, a „małej”, bo osobistej zagłady, prywatnej. Kolejnymi etapami wędrówki były zło i grzech. Bohater próbował znaleźć sens swojej egzystencji. W końcu dokonał świadomego wyboru. Nie umarł dla opozycji, ani dla ginącego świata. Robił to, aby odnaleźć sens życia w śmierci, zwracał się w ostatecznym momencie do Boga i ludzi. Decyzja bohatera była próbą walki z obojętnością i zwątpieniem. Towarzyszyła jej nadzieja, że ta śmierć nie będzie daremna i że przyniesie jakąś zmianę. Postać głównego bohatera jest idealnym odbiciem całego społeczeństwa peerelowskiej Polski. Społeczeństwa trwającego w beznadziei dnia codziennego. Próbującego walczyć o prawdę i wolność poprzez heroiczne i desperackie akty walki. Jednak poprzez postawę pisarza powieść niosła nadzieję na ocalenie elementarnych wartości takich jak dobro, wolność czy sprawiedliwość.

Wojna i czasy powojenne szczególnie silnie wpłynęły na postawy, zachowania i wybory ludzi. Z góry naznaczone były tragizmem i żadna z decyzji nie była w pełni dobra. By przeżyć i nie zwariować, nie ulec terrorowi trzeba było nieraz wiele poświęcić. Wszelki przymus i totalitaryzm stawia człowieka pod ścianą. Nie może on uciec, wyzwolić się ze zbrodniczego uścisku. By przeżyć nieraz zapomnieć należało o godności, honorze, nawet człowieczeństwie. Inni z kolei, stawiając wartości moralne wyżej od życia, potrafili za zachowanie godności oddać życie. Tragizm tych czasów polegał także na tym, że nie był mrzonką, snem, który minie, ale dotykał codziennie miliony osób, stawiając ich przed tragicznym dylematem. Oby takie czasy nigdy się nie powtórzyły.

strona:    1    2    3    4    5  





Różne sposoby kreowania bohatera tragicznego w dramacie. Omów, odwołując się do wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Literatura często ukazuje bohaterów ponoszących klęskę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w poprawny sposób realizuje temat.

Motywy samobójstwa bohatera w literaturze romantycznej i późniejszej. Porównaj realizację tego motywu w wybranych utworach.

Ocena:
20/20
Teza: Motyw samobójstwa był często wykorzystywany w literaturze - szczególnie przez pisarzy romantyzmu, ale również epok po nim następujących.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przekrojowo ukazuje problem samobójstwa, ukazując różne jego powody i aspekty. Poprawna bibliografia i plan pracy.

Bohater tragiczny w literaturze różnych epok. Zaprezentuj sylwetki wybranych postaci i zanalizuj źródła ich tragizmu.

Ocena:
20/20
Teza: Bohater tragiczny świadomie lub nieświadomie ściąga na siebie zagładę, doprowadza do zguby i niezależnie od siły charakteru i niezwykłości czynu staje się jednocześnie ofiarą i winowajcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, odwołuje się do wybranych dramatów z róznych epok. Prawidłowa kompozycja i plan.

Tragizm człowieka uwikłanego w swój czas historyczny. Omów temat na podstawie utworów wybranej epoki literackiej

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze współczesnej ważnym tematem są przeżycia jednostki uwarunkowane określonym momentem dziejowym.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała, zawierająca ważne wnioski. Przemyślana kompozycja i adekwatność w stosunku do tematu.

Dramat człowieka uwikłanego w XX wiek

Ocena:
20/20
Teza: Najważniejsze opisane w literaturze dylematy człowieka XX wieku.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwa i przekrojowa. Ciekawe przemyślenia i wnioski.

Tragizm człowieka uwikłanego w swój czas historyczny. Omów na podstawie wybranych dzieł literackich i filmów

Ocena:
20/20
Teza: Postacie, na które historia wywarła silny wpływ, wymuszając przyjęcie określonych postaw czy podjęcie działania.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, w pełni wyczerpuje temat.

Serce i rozum jako dwie drogi postępowania człowieka. Jakich wyborów dokonywali znani bohaterowie literaccy. Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Niemożliwość pogodzenie serca i rozumu przy podejmowaniu decyzji przez przywołanych bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpuje temat, pokazuje różnych bohaterów wybierających odmienne drogi. Poprawna bibliografia i plan.

Dlaczego przegrali? Przedstaw i zanalizuj przyczyny porażki wybranych bohaterów literackich różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Bohaterowie literaccy, których możemy nazwać przegranymi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, przemyślana i na temat.

Bohater tragiczny w literaturze antycznej, romantycznej i współczesnej. Przedstaw i porównaj.

Ocena:
20/20
Teza: Tragizm bohaterów literackich jako nierozwiązywalny konflikt pomiędzy wartościami i koniecznościami określającymi życie bohaterów, którzy zostali pozbawieni dokonania jakiegokolwiek pomyślnego dla siebie rozwiązania.

Ocena opisowa nauczyciela: W pełni poprawna, oparta na powszechnie znanych lekturach prezentacja.

Portret psychologiczny bohatera literackiego. Omów kreacje literackie bohaterów na przykładzie Makbeta, Giaura, Zbrodni i kary

Ocena:
20/20
Teza: Psychologizm w literaturze przejawia się skłonnością do umiejscowienia w utworach literackich postaci z punktu widzenia czynników psychologicznych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poszczególne charakterystyki zostały uszczegółowione i przedstawione w czytelny sposób.

Jednostka wobec zbiorowości w ujęciu twórców dwóch wybranych epok. Rozważ problem na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Jednostki wyróżniające się na tle społeczeństwa w twórczości romantycznej i młodopolskiej.

Ocena opisowa nauczyciela: Obszerna praca ukazująca szczególne jednostki w społeczeństwie. poprawna bibliografia i plan prezentacji.

Przedstaw i oceń drogi życiowe Stanisława Wokulskiego, Tomasza Judyma i Zenona Ziembiewicza oraz wskaż przyczyny klęski każdego z nich

Ocena:
20/20
Teza: W życiu bohaterów literackich niezwykle trudno osiągnąć spełnienie i, mimo dobrych chęci, często kończy się ono klęską.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja zgodna z tezą. Poprawna bibliografia i plan prezentacji.

Przyczyny i skutki błędów życiowych bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: „Ludzką rzeczą jest błądzić, głupców – trwać w błędzie”

Ocena opisowa nauczyciela: Rozbudowana prezentacja szczegółowo analizująca błędy poszczególnych bohaterów i ich konsekwencje.

Maska, gest, poza. Bohater literacki, który próbuje ukryć swoją osobowość. Omów na dowolnych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Postać w literaturze nakłada maskę, by ukryć swą tożsamość lub swoje prawdziwe „ja”.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa i zwięzła prezentacja w pełni realizująca temat.

Omów koncepcję bohatera tragicznego na przykładzie utworów jednego autora

Ocena:
19/20
Teza: Bohater szekspirowski, to postać, której wybory nie zawsze zdeterminowane są przez fatum, jednak każdy wybór prowadzi do klęski

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała. Ciekawy dobór argumentów, dobre wnioski, bogata bibliografia.

Kreacje negatywnych bohaterów w literaturze i sztuce. Ukaż sposób i cel kreowania takich postaci w wybranych dziełach

Ocena:
19/20
Teza: Postaci zbrodniarzy, szaleńców czy zdrajców zawsze intrygowały twórców, dlatego niemal w każdym dziele literackim i filmowym znajdziemy czarny charakter.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, zawiera różnorodne opisy czarnych charakterów. Poprawny język i styl wypowiedzi.

Bohater tragiczny w literaturze różnych epok. Opisz źródło ich tragizmu na wybranych przykładach i zaprezentuj wybrane sylwetki postaci

Ocena:
19/20
Teza: Istota tragizmu zmienia się wraz ze światopoglądem epoki. Postępowanie bohaterów również.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, szczegółowo opisuje sylwetki poszczególnych bohaterów tragicznych na przestrzeni epok. Właściwy plan pracy.

Bohater tragiczny w literaturze: antycznej, romantycznej, współczesnej. Porównaj sposoby ich kreacji

Ocena:
19/20
Teza: Mimo iż świat wciąż się zmienia podstawowe przyczyny tragedii bohaterów literackich są wciąż aktualne.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca choć zwięzła, jednak w klarowny i przystępny sposób realizuje temat.

Scharakteryzuj wybrane kreacje bohatera tragicznego, analizując wybrane utwory

Ocena:
18/20
Teza: Różne oblicza tragizmu na wybranych przykładach z literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, zawiera liczne odwołania do literatury. Poprawna bibliografia i ramowy plan wypowiedzi. Można dopracować wnioski.

Zaprezentuj różne ujęcia bohatera tragicznego na przestrzeni epok

Ocena:
18/20
Teza: Wybory życiowe dokonane przez bohaterów tragicznych są zawsze brzemienne w skutkach.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Autorka dogłębnie analizuje sylwetki trzech bohaterów literackich z antyku, romantyzmu i współczesności. Można poprawić styl wypowiedzi.

Tragedia jest tam, gdzie jest wybór - przedstaw swoje przemyślenia dotyczące wyborów bohaterów literackich i ich konsekwencji

Ocena:
18/20
Teza: Tragiczny wybór bohatera nie zawsze zależy wyłącznie od niego, czasem jest zdeterminowany przez los.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca napisana z konsekwencją, poprawna bibliografia i plan wypowiedzi.

Motyw śmierci heroicznej w wybranych utworach

Ocena:
18/20
Teza: Literatura wskazuje bohaterów, którzy poświęcając swoje życie w dobrej sprawie, ukazali swe męstwo i odwagę.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, analizuje podstawowe utwory dotyczące heroicznej śmierci.

Bohater tragiczny w literaturze. Omów zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
16/20
Teza: Tragizm jest związany z losem ludzkim i objawia się w sytuacjach egzystencjalnych.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Autor nie dotarł do istoty tragizmu postaci. Mała objętość treściowa.